joycat

Marzec 2008

Czuję duży wewnętrzny opór przed stworzeniem własnej wizytówki, ale zdaje się, że jest to best practice w blogosferze: autor blogu przedstawia się ogółowi czytelników. Czegokolwiek jednak by o sobie nie napisać, zawsze będzie to miało znamiona poważnej autokreacji, bo przecież będziecie musieli przyjąć na wiarę fakty i dane, które przytoczę, aby opisać kim jest joycat. Czy ma jednak jakiekolwiek znaczenie, ile mam lat, jaki rozmiar buta noszę i jakie społeczne role pełnię w tak zwanym realu?

Właściwie to sama nie wiem, kim jest joycat.

Jedno jest pewne: jest bytem bardziej strawnym dla otoczenia, niż jej realne alter ego. Będąc wyłącznie maską, powołaną do życia kiedyś na początku istnienia polskiego internetu, zdominowała w pewnym okresie świat swej właścicielki, usuwając w cień wszystkie inne ważne sprawy. Obecnie joycat jest traktowana przez nią ze sporym dystansem i ma swoje ściśle wyznaczone miejsce w jej życiu.

Bieganie jest dla joycat odskocznią od codzienności. Jest niezawodnym remedium na zmęczenie ciała i umysłu, twardym resetem szarych komórek po ciężkim dniu.  Jest właściwie jedynym znanym joycat, gwarantowanym sposobem na utrzymanie zdrowia psychicznego w pędzącym na łeb na szyję świecie. Jest jednocześnie nieustającą próbą jej charakteru, którą joycat czasami przechodzi, a czasem nie.

Na tym blogu joycat nie rości sobie prawa i umiejętności do odkrywania prawd objawionych, ani nie kłóci się z rzeczywistością znaną z mediów elektronicznych: to zostawiamy innych bloggerom, o bardziej polemicznym usposobieniu. To jest subiektywny obraz świata, tak jak przesuwa się on przed oczami biegnącego człowieka.

Ktoś może się z nim zgodzić lub nie – będzie to wyłącznie jego prywatna sprawa.

——————————————————————————————————————————–

Grudzień 2009

Po blisko dwóch latach pisania tego bloga okazuje się, że zakładka joycat ma absolutnie rekordową czytalność. To poniekąd naturalne: każdy, kto trafia na ten blog, sprawdza najpierw kim jest jego autorka. Autorka czuje więc potrzebę dopisania kilku spostrzeżeń.

Po dwóch latach okazuje się, że pisać wyłącznie o bieganiu po prostu się nie da. Życie ma tak wiele wymiarów, że nie sposób utrzymać się w tematycznych ryzach. Zresztą nie nakładałam sobie z góry takiego ograniczenia: na początku wydawało mi się, że będzie tylko o bieganiu, ale szybko okazało się, że jest wiele innych zajmujących mnie tematów, więc zrezygnowałam z tematycznej ortodoksji. Myślę, że wielu bloggerów przez to przechodzi. Zainteresowania się zmieniają, a tymczasem potrzeba pisania utrzymuje się na względnie niezmiennym poziomie.

Poza tym: joycat z marca 2008 chyba dość mocno się różni od joycat z grudnia 2009. Widzę tę zmianę czytając notki z zeszłego roku i czuję się wówczas trochę tak, jakbym przeglądała  stare zeszyty szkolne. Przez te 22 miesiące tyle się zmieniło. Warto jednak odnotować, że w kwietniu 2010 joycat skończy dwanaście lat. Powoli więc dorasta.

Zobaczymy co będzie dalej. Sama jestem ciekawa.

———————————————————————————————————————————