Dzisiaj kilkukilometrowa wycieczka plażą z Mikoszewa aż do ujścia Wisły, czyli tak zwanego przekopu. Bardzo lubię to miejsce: rzeka łączy się tutaj z morzem, dwa żywioły ścierają się ze sobą, mieszają swoje wody, jest głęboko i miejscami groźnie, a wszystko można obserwować z bliska, stojąc na betonowym falochronie sięgającym ze dwieście metrów w morze.
Przekop zbudowany został w latach 1890-1895, kiedy tereny Żuław Wiślanych należały jeszcze do Prus. Okazuje się, że decyzję o budowie przekopu podjął pruski parlament po serii szczególnie niszczycielskich powodzi na Żuławach. No i potem budowano, kopano, umacniano, raptem tylko przez pięć lat. Spore osiągnięcie inżynierskie, zważywszy na rozmiary inwestycji: przekop ma 7 km długości i 250-400 metrów szerokości.
Ciekawe zdjęcie znalazłam na stronach Urzędu Morskiego w Gdyni – tak to wygląda z powietrza (poniżej). Fotografia obszaru stożka napływowego Wisły wykonana w dniu pomiarów batymetrycznych – 28.06.2004 o godzinie 11:00. Piaszczysta ławica usytuowana na przedłużeniu osi nurtu rzeki – przy stanie wody wyższym o 0.20m od średniego poziomu morza. Piaszczyste ławice przed wejściem na Przekop Wisły zostały zawłaszczone przez wiele gatunków ptaków. Jest to jeden z najciekawszych terenów w kraju pod względem ornitologicznym. W 1991 roku utworzono rezerwat przyrody “Mewia Łacha”, który obejmuje obszar stożka ujściowego Wisły oraz okresowo wynurzające się piaszczyste ławice. Na obszarze rezerwatu zabrania się m.in. przebywania od 1 kwietnia do 15 sierpnia oraz refulacji piaszczystych ławic, znajdujących się w kierunkach od NW do NE od ujścia Wisły.
Komentarze