Ależeś się wystroiła

Przejdź do Komentarzy

Co to się z nami porobiło. Dawniej wciągało się na grzbiet byle bądź bawełnianą koszulinę, kończyny dolne okrywało się tak zwanym dresem, na nogi tenisówki, klucz od domu do kieszeni, i w drogę. A teraz cuda wianki, korowody przed bieganiem takie jak przed wyruszeniem na wojenną misję. Postęp – w świecie biegowym galopujący w równie zawrotnym tempie, jak w pozostałych dziedzinach życia – dotyka nie tylko kwestii mody, ale również, a może przede wszystkim zagadnień technologicznych. Biegamy poowijani w kable i czujniki niby cyborgi. Przyznajmy się do tego głośno: jesteśmy gadżeciarzami. Samo bieganie w stanie – rzec by można – czystym, nie rajcuje nas już tak mocno jak dawniej, dlatego też staramy się ubarwić je i urozmaicić poprzez różnorakie dodatki. Te dodatki mogą być natury materialnej lub ideologicznej (biegnę w imię czegoś, przeciwko czemuś, biegnę dookoła świata, przez siedem kontynentów – wachlarz możliwości jest tutaj bardzo szeroki).

Skupmy się na dodatkach materialnych.

Buty. Buty biegowe to już odrębna gałąź nauki i cały wielki przemysł. Każdy producent ma kilka-naście-dziesiąt modeli w ofercie, każdy z modeli wyposażony jest w rozmaite systemy amortyzacji, stabilizacji, żele, gąbki, poduszki i co tam jeszcze. Bieganie w takich butach jest oczywiście szalenie wygodne i bezpieczne, bo przecież w toku ewolucji zatraciliśmy zdolność poruszania się biegiem na bosaka i trudno wyobrazić sobie, abyśmy trzaskali gołymi piętami o betonowe chodniki. Wmówiono nam jednak, że każdy biegowy but ma swoją wytrzymałość, więc ogólnie stosowana reguła stanowi, że po około 1200 km przebiegu buty należy wymienić. Ja sama święcie w to wierzę i dlatego skrupulatnie notuję każdy kilometr wszystkich moich par butów, a gdy przebiegi dojdą do pułapu 1200-1300 km, to stawiam wysłużone obuwie na murku w śmietniku.

Ubrania. Jeszcze niecałą dekadę temu królowała bawełna – inne opcje nie były wówczas znane. Ale już około roku 2003, kiedy raz zdarzyło mi się przyjść na trening w mojej starej, spranej, ale ukochanej koszulce na ramiączka, to towarzystwo wyśmiało mnie: Ależeś się wystroiła. A to była tylko moja ulubiona błękitna koszulka z dobrej gatunkowo bawełny, wprawdzie dosyć niewyględna, ale niosąca w swych bawełnianych włóknach sporo wspomnień. Wydrwiona podczas biegania, koszulka przeznaczona została na ubranie robocze do wykorzystania podczas remontu, a ja ostatecznie wbiłam się w coolmaxy i dry-fity.

Dziś każdy przyzwoity biegacz czuje się w obowiązku uzupełniania swej biegowej szafy co sezon a to o nowe gacie z lycry, a to o którąśtamdziesiątą koszulkę, a to o nowe lanserskie nakrycie głowy. Każdy chce wyglądać seksi w obcisłym ubranku, a powiewające luźno koszulki i bezkształtne dresy są uważane od dawna za mocno démodé.

Gadżetami z pogranicza mody i technologii są najrozmaitsze torebki biodrowe, plecaki z camelbagiem, pasy na bidony, torebki, torebusie, opaski na rękę (w podziale na te do odtwarzaczy empeczy i te na komórki), frotki, opaski odblaskowe, lampki czołowe przydatne podczas zimowego biegania po ciemku. Torebki biodrowe, niezwykle przydatne w każdego rodzaju bieganiu, pozwalają zabrać ze sobą na trening tony bagażu.

Płynnie przejdźmy do elektroniki. Postępująca miniaturyzacja sprzętu na szczęście ratuje nas przed dźwiganiem telefonów komórkowych o wielkości i ciężarze cegły klinkierowej, lub tranzystorowego radia jeżeli chcemy posłuchać muzyki, ma jednak ten zasadniczy minus, że umożliwia zabranie ze sobą na bieg kilku urządzeń jednocześnie, co wychodzi w zasadzie na to samo co dźwiganie cegieł. Jeżeli dodamy do tego ciężkie uzależnienie od słuchania muzyki w trakcie biegu (co spełnia generalnie rzecz biorąc tylko jedną funkcję: zagłuszania własnych myśli) i od monitorowania na bieżąco parametrów życiowych własnego organizmu, okaże się, że aby wyjść na zwykły kilkukilometrowy trening musimy uprzednio zająć w domu co najmniej trzy, cztery gniazdka elektryczne.

Znam osobę, która przygotowując się do biegania uzbraja się następująco:

• na klatkę piersiową nadajnik pulsometru,
• na lewy nadgarstek pulsometr (zintegrowany na szczęście ze stoperem), który zaposiada również funkcję GPS,
• na prawe przedramię, w specjalnej opasce, odtwarzacz empeczy, zatankowany muzyką po sam korek (bak o pojemności 30GB),
• do prawego i lewego ucha słuchawki od empeczy,
• na nos okulary przeciwsłoneczne, szkła powleczone specjalną powłoką antyodblaskową i polaryzacyjną (a może to to samo…? nie wiem),
• do torebki biodrowej telefon komórkowy oraz cyfrowy aparat fotograficzny na wszelki wypadek, bo a nuż Coś Wielkiego Po Drodze Się Wydarzy,
• butelka z napojem izotonicznym w łapę, w specjalnej obejmie.

Wszystko razem, licząc z ubraniem, waży pewnie ze dwa kilo. Ale może czasami warto by rzucić te wszystkie zabawki w kąt?

A propos naszych biegowo-gadżetowych uzależnień polecam przeczytanie tego artykułu.

Trochę przejaskrawiony, ale mimo wszystko sporo w nim prawdy.

Komentarzy: 3

Filed under bieganie, mój ogląd i pogląd

Tagi: bieganie