Escape From Freedom

Życie ma tylko jeden sens: sam akt życia jako taki. To jest zdanie z Ucieczki od wolności Ericha Fromma. Ile lat życia trzeba mieć za sobą, żeby dojść do takiego wniosku? Czy każdemu z nas dana jest możliwość uświadomienia sobie w pewnym momencie – choćby podskórnie i niejasno – że właśnie o to w życiu chodzi? Gdy prawie pięć miesięcy temu, uczestnicząc w pewnym brzemiennym w skutki szkoleniu, zostałam poproszona o krótkie i spontaniczne wystąpienie na temat Dlaczego warto żyć na Ziemi? dość szybko połapałam się, że chodzi o podjęcie wysiłku zdefinowania własnego stosunku do życia i próbę nazwania po imieniu jego sensu. I – dziwna sprawa – od razu stanęła mi przed oczami scena przedstawiająca linię startu wielkomiejskiego maratonu z wielobarwnym tłumem rozgrzewających się maratończyków. A potem, nie zastanawiając się wiele, wyartykułowałam straszliwy banał, dość trafnie jednak oddający moje wciąż niesprecyzowane przeczucia odnośnie sensu egzystencji na tym łez padole: Metaforą życia jest dla mnie droga.